Bu platform ben hayatla canhıraş mücadeleye devam ederken arka planda sessizce bekleyen, ama bir gün ona geri döneceğimi de çok iyi bilen bir yakınım gibi. Her zaman dönebileceğim güvenli bir liman gibi. Rahat hissettiğim evim gibi.
Sayfayı ilk açtığımın günün üzerinden 14 yıl geçmiş. Ergen bir genç olarak ilk düşüncelerimi kelimelere döktüğüm yazıların şahitliğinde yolun ikinci yarısına başladım. “Hikayeler” in 24 saatte kaybolduğu dijital dünyada bu sayfayı barındırabildiğim ve kendi tarzımla hikayemi yazıp saklayabildiğim için minnettarım. Evet buralardan baya uzak kaldım. Blog yazmadım ama ben de iyi bir okuyucusuydum. Zaman zaman geldim ziyaret ettim, hatırladım ve gittim. Kendimi keşfetmek için açtığım bu beyaz sayfalar fazlasıyla görevini yerine getirdi, getirmeye de devam ediyor. Çünkü yolculuk henüz son bulmadı.
Geri döndüm artık buradayım gibi büyük sözler veremeyeceğim. Ama şu an hayatımın bir kısmında daha bu blog ile birlikte yürümeyi aklımdan geçiriyorum. Benden alınanlar ve bana bahşedilenlerle ayaktayım. Biraz yarım biraz dolu. Bu yollardan geçen ve geçebilen herkes gibi.
Her yazının, her görüntünün artık biraz yapay olduğu günümüzde tamamen doğal ve tamamen içten olduğunu bildiğim bir yerde olmaya da ihtiyacım var sanırım. Kelime hatalarına, devrik cümlelere, anlatım bozukluklarına ihtiyacım var. Umarım burası hayat koşturmacasında soluklandığım bir durak, adeta bir su molası olur hem bana hem de sizlere.
Artık burada birileri olup olmadığından, takip edilip edilmediğinden pek emin değilim açıkçası ama çok sorun değil. Burada yokken de yıllardır kendime notlar yazdım. Ama içimin bir yanında sürekli zihnimi tırmalayan paylaşma fikri artık ağır bastı ve dünyanın bambaşka bir yerinde birilerine dokunabilme ihtimali beni tekrar buraya getirdi. Umarım size bir süre daha bir şeyler anlatabilirim.
Henüz bitmemişken. Geri kalan günler için.
Sevgiyle kalın,
ABE.
Bir Cevap Yazın